دوبیتی

روُیتــت گشتــــــه محـــــال دِل و دیــــــده چه کنم?
گذر از کـوی تو حتــی دمی گشـت فسـانه چه کنم?
گـــزمــه عشــــق ستیــــز رحـــَــم نــدارد ای وای
اسم شب را سحر از من به یغما ربودست چه کنم?

ساسان ورتوان

دوبیتی

احساس مرا کُشتــی و رفتی
دل را قفســی کردی و رفتی
از دست بدادی همه عشق را
مُفت باز شدی باختی و رفتی


ساسان ورتوان

رشت

صد بوسه بخاک رشت سپردن کم است
صد جان فدای شـهر ما نمودن کم است
عشقـی نهفتـه است در این شهر که آن
در لنــدن و پاریـس و نیـویـورک کم است


ساسان ورتوان

دوبیتی

دیـگـر اسیــر چشمهـای سیاهـت نـخواهـم شد
بـه دامـی کـه گستــردی گرفتـار نـخواهـم شد
نچـشیـدم ز لعـل لبت ولیــک نـخواهـم چــشید
برو براه خویش جاناکه رهگذارم نخواهی شد


س. و. رادوار